
‘Hij drinkt’, wijs ik: ‘Kijk maar, er komt melk uit mijn borst. Zie je wel?’ Langs zijn kinnetje loopt een druppel omlaag. Perplex is ze. ‘Hebben jullie geen flesjes dan?’ Geamuseerd leg ik haar uit dat mijn baby geen fles nodig heeft, omdat hij genoeg melk uit de borst krijgt. ‘Ik zou die melk wel in een fles kunnen doen voor hem, maar ik vind het zónder fles veel makkelijker en gezelliger. En hij ook.’ Ze staart nog steeds naar mijn zoontje, dat zich van alle opschudding niet bewust is en gestaag verder drinkt. ‘Doet dat pijn?’ ‘Nee hoor, borsten zijn daar voor gemaakt. Als het kindje goed hapt, doet het geen pijn.’
Als mijn zoontje klaar is met drinken, kijkt hij lekker rond. In een wokrestaurant is genoeg te zien en een etende papa en mama zijn bere-interessant. Na twee borden begint hij een beetje te mopperen en geeuwt hij een keer. Ik leg hem opnieuw aan. Het meisje van de tafel naast ons kijkt weer belangstellend toe: ‘Heeft ‘ie nou alweer dorst?’ ‘Nou, ik denk eigenlijk dat hij slapen wil,’ vertel ik, ‘en als hij nog even aan de borst mag, slaapt hij makkelijk in. Jij zuigt graag op je duim, toch?’ Ze knikt heftig van ja en steekt ‘m meteen weer in haar mond. ‘Mijn baby drinkt nog wat en valt dan vaak al sabbelend in slaap.’
Inderdaad, hij tukt al. Ik doe voorzichtig de sling om mijn slapende popje. Tijd voor een volgende gang: we kiezen in alle rust wat lekkers uit bij het dessertbuffet.
Bij ons buurtafeltje zie ik dat mijn verhaal indruk heeft gemaakt: zodra ze klaar is met haar ijsje mag knuffelpanda drinken bij haar. Aan haar naveltje dan. BÃjna goed…