Mijn peuterdochter vertelt mij: ‘Als ik later groot ben, dan ben ik mama’. Terwijl ze naar mijn gezicht kijkt, gaat ze verder: ‘dan heb ik bruine haren, grote oren, grote ogen’. Haar blik zakt wat meer omlaag en triomfantelijk besluit ze haar verhaal met: ‘en grote borsten’. Over dit laatste lichaamsdeel weet peuterzoon vervolgens ook nog iets te zeggen: ‘Mama heeft grote borsten, papa heeft haar op zijn borsten, en wij hebben hele kleine borstjes’. Met ‘wij’ bedoelt hij niet alleen zichzelf en zijn tweelingzusje, maar ook zijn grotere broers en zus. Na deze mooie verhalen komen ze allebei een slokje bij mij drinken.
Borsten hebben voor mijn peuters uiteraard nog helemaal geen seksuele lading, maar zijn een onderdeel van het lichaam. Een zeer praktisch onderdeel, want bij dorst is daar altijd iets te vinden om die dorst te lessen. Deze biologische functie van borsten is in onze maatschappij echter nauwelijks zichtbaar. Borsten worden voornamelijk gezien als hulpmiddelen om iemand anders te verleiden tot een stoeipartij tussen de lakens of om zelf een hogere positie op de carrièreladder te veroveren. Deze functie blijkt ook slecht te combineren met de biologische functie, een zuigeling aan de borst is lief en schattig maar geeft je carrière en seksleven echt geen boost.
Helaas zijn er ook nog de wijdverspreide culturele en onrealistische verwachtingen over baby’s en hun gedrag, bijvoorbeeld de mythes dat baby’s de nacht horen door te slapen of dat het aantal drinkmomenten per dag op één hand te tellen moet zijn. De platvloerse simplistische kijk de op vrouwelijke voorgevel vormt naast deze verwachtingen nog eens een extra hindernis om een geslaagde borstvoedingsrelatie tot stand te brengen en te houden.
Deseksualiseren van borsten zou daarom wel eens een grote bijdrage kunnen leveren aan de normalisering van borstvoeding. Dat betekent niet dat ik vind dat alle vrouwelijke rondingen bevrijd dienen te worden en dat ik halfnaakt over straat ga, hoe normaal dat in andere culturen ook is. Maar wel dat ik de onschuld van mijn kinderen koester en dat ik ze een ideale wereld gun waarin de biologische, melkgevende functie van borsten de norm is.
Grote dochter van zeven jaar heeft bij het zwemmen alleen een zwembroekje aan. Haar borstkas is nog exact hetzelfde als die van haar broers, dus waarom zou zij haar tepels met verschuivende driehoekjes van stof proberen te bedekken? Tijdens een klassenuitje naar het zwembad werd haar wereldbeeld bruut bijna onderuitgehaald. Een vriendinnetje had gevraagd ‘Waarom heb jij niets voor je tieten?’. Ik was blij met mijn dochter haar antwoord: ‘Dat is heel normaal hoor!’