Een uurtje of half tien ’s avonds was het. De kerstlampjes begonnen te flikkeren en binnen no time viel alles uit en was het donker. Na vijf minuten was de storing nog niet hersteld. De kaarsen gaven best een leuke sfeer rondom kerst, maar ik was wel nieuwsgierig naar wat er aan de hand was. Toen ik naar buiten was gelopen, zag ik dat onze hele kant van de straat donker was. Mijn buurtgenoten stonden met zijn allen op straat. Even flitste het al door mijn hoofd: mijn voorraad ingevroren moedermelk!
Binnen no time kwam er een mannetje van de storingsdienst. Hij was niet in zijn beste doen, wat misschien ook wel te begrijpen is wanneer je in de avonduren voor een stroomstoring opgeroepen wordt. Inmiddels was het tien uur ’s avonds. Plots stonden er vier mannen van de storingsdienst. De een nog chagrijniger dan de ander. Voor ik het wist was het rond middernacht met vreemde mannen die besmeurd met modder in m’n woonkamer het witte tapijt bevuilden en slangen door de brievenbus propten. En of dat nog niet genoeg was, werd er ook nog eens op onaardige wijze kenbaar gemaakt dat we de dag erna thuis moesten zijn voor hun om hun werkproces doorgang te geven. Werk of geen werk. Met tegenslag kon het zo zijn dat we 24 tot 36 uur zonder stroom kwamen te zitten. Shit, tijd voor actie!
Zo lang zonder stroom? Dan ontdooit mijn hele vriezerinhoud! Alles, alles in mijn vriezer kan ik opnieuw aanschaffen. Maar… mijn vijf liter moedermelk niet! Never! Nooit! Help! En daar waar onze chagrijnige storingsmeneer aangaf dat het niet zoveel kwaad kan wanneer je vriezer 24 uur zonder stroom staat, weet ik niet hoe snel ik de overbuurvrouw haar diepvriesla moest reserveren. Jammer dat de storingsmeneer niet helemaal begrepen had hoe het nou precies zat met de borstvoeding. Hij deed het af met de opmerking: ‘Maar mevrouw, borstvoeding zit toch in uw borst?’ Ja duh! Dat klopt. Maar in mijn geval zit borstvoeding ook in mijn vrieskist! Nog wel, en binnen vijf minuten niet meer hoop ik!
Ik holde naar de overbuurvrouw en vroeg haar redelijk in paniek of mijn kostbare voorraad in haar vrieskist bewaard kon worden. Iedereen keek toe hoe ik mijn vijf liter melk naar de overkant sleepte. Grote ogen, openstaande monden, op de grond hangende tongen en schouderophalende buurtgenoten.
Of ik wel helemaal in orde was verder…
Hoppakee, chagrijnige smerige tapijt verknoeiende storingsmeneer de deur uit gewerkt en vervolgens met een gerust hart mijn bed opgezocht. En onder het genot van de toch aangesloten noodstroom mijn prachtige dochter nog een droomvoeding gegeven. Mijn vloeibare goud was in veilige haven.
Helaas bleek de volgende dag dat de stroomstoring zich… jawel, onder onze oprit bevond… Maar laat dat nou niet meer uitmaken. Succes mannen, en ruimen jullie de zooi weer netjes op?!