
De vloer ligt bezaaid met allemaal nageltjes door mijn eigen tanden netjes afgeknipt (tanden zijn een prima nagelschaar). Mijn haren zien er allemaal verschillend uit, blond en dun, bruin en dik en een beetje oranjerig. Misschien kan ik er binnenkort al wel een trui van breien.
Ik ben trots op de producten van mijn lijf, al zijn nagels en haren niet primair van levensbelang. Neem nu de verteringssappen en afvalverwerkingsresultaten, daardoor blijft mijn lichaam schoon en gezond. Mijn spuug verteert mijn eten en helpt me de bacteriën in mijn mond op te ruimen. Bovendien kan ik er handig een vlekje mee wegpoetsen. Mijn nieren zuiveren mijn bloed en daarom plas ik elke dag liters vocht. Ik kan het goed zelf beïnvloeden. Zoveel als ik er in stop, zoveel komt er vrijwel meteen weer uit. Mijn darmen veranderen mijn eten elke dag in een bijzondere substantie met een nieuwe kleur en nieuwe vorm. Steeds weer een verrassing. Het zijn de kleine dingen van de mens die het leven aangenaam maken.
Nog leuker is het als er iets gedeeld kan worden met een ander. Spuug, sperma en vaginavocht zijn erg prettig bij seksuele activiteiten.
Uiteindelijk ben ik het meest onder de indruk van het menselijk product dat een ander in leven kan houden: het levenselixer voor nieuwe mensjes. Dit wordt door het lichaam aangemaakt door twee speciale zweetklieren, duidelijk zichtbaar gepositioneerd op de ribben van een vrouw. Het vocht kan subtiel variëren van kleur en samenstelling en smaakt een beetje naar het voedsel van de moeder. Er zitten geen afvalstoffen in, maar veel opbouwende stoffen. De trots van het lijf. Een soort afspiegeling van wat het lichaam allemaal al geleerd en doorgemaakt heeft in de strijd tegen bacteriën en vreemde stoffen. Echt stoer dat je een klein wezentje met lichaamsvocht zo veel van jezelf kan geven.