Tien weken was mijn zoontje toen ik met hem naar Ivoorkust vloog. Al tijdens mijn zwangerschap wist ik dat ik snel met hem naar Afrika zou gaan: zijn vader komt uit Ivoorkust en zelf heb ik vier jaar in West-Afrika gewerkt. Borstvoeding geven was voor mij vanzelfsprekend. Ik moest er niet aan denken om kunstmatige zuigelingenvoeding, flesjes en sterilisatiespullen mee te moeten nemen en dan ook nog op de beschikbaarheid van schoon drinkwater te moeten vertrouwen.
In Ivoorkust reageerden mensen verrast dat mijn zoontje uitsluitend borstvoeding kreeg. Blanke vrouwen deden dat toch niet; die hebben toch genoeg geld voor luxe kunstvoeding? Voeden in het openbaar was totaal geen issue. Er werd gelachen om mijn discrete borstvoedingshirts: was ik bang dat ze mijn post-zwangerschapsbuik zouden zien? Strenggelovige islamitische mannen spoorden me aan om, in hun bijzijn, mijn zoon toch maar alsjeblieft te voeden zodra hij begon te huilen.
De maanden daarna ben ik nog vaak met mijn zoon op reis gegaan: onder andere een paar maanden naar Tanzania. Wat was het altijd gemakkelijk om mijn zoon zelf te kunnen voeden. Vliegreizen van ruim negen uur en mijn zoon gaf geen kik, omdat hij de hele tijd bij mij mocht drinken.
Toen mijn zoon 22 maanden was ben ik twee maanden met hem naar Benin in West-Afrika gegaan. Dit keer waren de reacties totaal anders. Mijn zoon werd zo ongeveer van mijn borst afgerukt. Wat, kreeg hij nog steeds borstvoeding?? Hij was bijna twee!! Ik begreep dat het in West-Afrikaanse steden tegenwoordig de gewoonte is om kinderen tot de leeftijd van 1 jaar borstvoeding te geven en daarna in een maand tijd af te bouwen, zodat vrouwen gemiddeld tot dertien maanden borstvoeding geven.
En daarna? Dan stappen ze over op kunstmatige zuigelingenvoeding. Want dat is modern. En een luxeproduct. En gezond voor de baby, begrijpen ze uit de reclames voor kunstmatige zuigelingenvoeding. Nog afgezien van de vraag of ze dan veilig drinkwater kunnen gebruiken, is kunstmatige zuigelingenvoeding duur.
Zo duur dat vrijwel niemand het zich kan veroorloven om het aantal voedingen te geven dat op de verpakking wordt aangeraden.
Dus wordt er minder poeder gebruikt dan zou moeten of wordt er maar één keer per twee dagen een fles melkvoeding gegeven. En dat is het dan wat betreft de melkinname.
Een Nederlandse vrouw die in de gezondheidszorg in Benin werkt, vertelde mij dat tegenwoordig vrijwel elk West-Afrikaans stadskind een calciumtekort heeft…
Dus ook ik word boos als ik dit artikel lees.
Bianca