Hierbij een foto van ons derde kindje, onze prachtige dochter Dieuwke van zes maanden aan mijn borst. Voor mij nu nog steeds een bijzondere gebeurtenis na alle borstvoedingsproblemen die we in het begin met haar helaas hebben gehad.
Ik heb mijn oudste twee zonen Pepijn van zeven jaar en Hidde van vijf jaar beiden gedurende hun eerste jaar met veel plezier volledig borstvoeding kunnen geven met soms wat kwaaltjes maar geen grote problemen. Na een natuurlijke bevalling kwam de borstvoeding bij hun vanzelf goed op gang. Het waren en zijn twee gezonde en sterke jongens, waarbij de borstvoeding zeker een handje heeft geholpen.
In 2008 werd ik zwanger van ons derde kind en regelde ik met mijn werk een sabbatical omdat we zeker wisten dat zij ons laatste kind zou zijn. Ik wilde volledig kunnen genieten van ons laatste kindje en borstvoeding kunnen geven zonder te kolven op het werk. Alles was geregeld gedurende mijn zwangerschap zodat we heerlijk konden gaan genieten van de kraamtijd. Toch verliep de borstvoeding de eerste drie maanden heel anders dan verwacht…
Dieuwke lag in stuit en werd daardoor gehaald op 19 mei 2009 met de keizersnede. Mijn placenta wilde niet loslaten en is handmatig door de arts verwijderd. Hierdoor verloor ik drie liter bloed, ik kreeg geen bloedtransfusie, maar had wel een laag HBgehalte. Ik wist daardoor dat het op gang komen van de borstvoeding iets meer werk zou kunnen opleveren. Door het grote bloedverlies bleef ik echt te weinig borstvoeding voor haar produceren. Dieuwke kreeg al mijn borstvoeding aangevuld met kunstvoeding om haar honger te stillen. Op advies van de lactatiekundige ging ik switch voeden – links, rechts, fles, links, rechts. Een tijdrovende bezigheid, maar zo stimuleerde ik mijn borsten het meest. Na vier weken ben ik met domperidon begonnen om de productie te verhogen, ondanks dat mijn HB waarden al de goede kant op gingen kreeg ik maar niet genoeg voeding voor Dieuwke. (ook niet met veel extra kolven tussendoor). De slogan borstvoeding geven lukt altijd (die ikzelf ook aanhing) kwam nu wel hard aan, als er medische zaken zijn is dit dus echt niet zo.
Na zes weken werd duidelijk waarom het niet wilde lukken, ik begon hevig te vloeien en nadat er een echo was gemaakt bleken er toch nog placentaresten in mijn buik aanwezig te zijn. Placentaresten blijken de hersenen een signaal te geven dat je zwanger bent en dat er dus geen borstvoeding aangemaakt hoeft te worden. Na een spoedoperatie wist de arts niet zeker of hij alles had kunnen verwijderen. De borstvoedingproductie ging daarna wel iets omhoog, ondanks dat Dieuwke 24 uur niet aan de borst mocht vanwege de narcosemiddelen. Ik bleef aan de domperidon en na acht weken bleek op de echo dat er nog steeds placentaresten aanwezig waren en nu zakte de moed wel in mijn schoenen. 
De derde (inclusief de keizersnee) operatie stond gepland toen Dieuwke tien weken was en met deze kijkoperatie is wel mijn hele baarmoeder goed schoongemaakt. Daarna ging de borstvoeding als een speer omhoog en kon ik de domperidon en de flessen met kunstvoeding afbouwen.
Nu is ze zes maanden en krijgt ze vanaf drie maanden volledige borstvoeding. Placentaresten zijn echt heel slecht voor de borstvoedingproductie en de artsen hebben er bij mij de eerste zes weken nooit aan gedacht omdat ik verder helemaal geen buikklachten had. De borstvoedingsklachten werden geweten aan mijn lage HB.
Misschien herkennen anderen zich in mijn verhaal.
Groeten van Rinske, Dieuwke, Pepijn en Hidde.