Haar kindje was wel wat ouder als de mijne maar toch ervaar ik het anders.
Mijn eerste dochter is een flessenkindje, op zich niets mis mee want ze is ondertussen al drie jaar en ik heb haar de genegenheid, liefde, intieme band etc. gegeven dat je volgens sommigen enkel kan geven als je borstvoeding geeft.
Langs de ene kant ben ik blij dat ik haar geen borstvoeding heb gegeven, ik kreeg nu al commentaar dat ik haar te veel verwen, te veel op mijn lijf droeg, dat ze in haar eigen bed moest slapen enz, daarbij nog eens iedere twee uur drinken en clusteren en mijn jong moederhart zou met de grond gelijk gemaakt worden want ik zou ze dan nog meer verwennen.

Ik betreur al de dag dat er om de ene of andere reden geen borstvoeding meer zal zijn. Want loslaten, dat doet die kleine meid van mij niet. Als er een toeschietreflex komt, bijt ze zich vast en lost ze niet. Ik hou van dat gevoel, maar het laat ook twijfels achter, ook al sta ik nu sterker in mijn schoenen. Verwen ik haar echt niet, doe ik hier wel goed aan?
Ik weet dat ik hier goed aan doe, puur natuur is steeds het beste… maar dan denk ik ook dat men vroeger in de pure natuur hun hutje ook moesten onderhouden, achter eten moesten gaan enz. Deze basisbehoeften lukken soms bij mij niet meer.

Dus eigenlijk moet ik ze gelijk geven, de band is inniger, nipt verstikkend, vooral als je in kuismodus bent.
Groetjes
Elke
- Reageren? Dat kan op de Facebookpagina van Kenniscentrum Borstvoeding