Zomaar een dinsdagmiddag in mei. Daar zit ik weer. Op mijn ‘kolfstoel’, mijn elektrische kolf zachtjes zoemend naast mij. Ik blader wat door een tijdschrift, lees mijn tijdlijn van Twitter, schrijf een update op Facebook en probeer samen met mijn ruziënde kinderen tot een harmonieuze oplossing te komen over het delen van de de komkommers.
Kolven is bijna een dagtaak. vijf keer per dag kolf ik melk. Niet voor mijn kinderen, want peuter Iris en baby Lise drinken gewoon aan de borst tussen de kolfsessies door.
Ik kolf voor andere baby’s die (nog) niet genoeg hebben aan de melk uit de borsten van hun moeder.
Soms, in alle hectiek van een gezin net vier kinderen vraag ik mij af waarom ik dit doe. Kolven kost me toch ruim anderhalf uur per dag. Het zorgt voor irritaties en lastige situaties, want ook op een dagje uit naar de dierentuin gaat de kolf mee. Ik wil mijn productie in stand houden, ik wil geen overvolle borsten met een gigantisch toeschietreflex voor mijn kinderen, maar ik voel mij vooral verantwoordelijk voor de kindjes die mijn melk zo nodig hebben. Zo gaat het al jaren. Ik ben niet anders gewend.
Ken je deze column nog van mij?
En toch weet ik het soms niet meer waarom ik dit doe, moe en zo genoeg van al dat kolven. Ben ik soms de barmhartige samaritaan? Iemand zich zonder eigen belang over een ander ontfermt? Of heb ik wel eigen belang bij het kolven van melk?
Ja, ik denk het eigenlijk toch van wel. Ik ontmoet mooie mensen op deze manier. Mensen die, net als ik, het geven van borstvoeding belangrijk vinden. Het de norm vinden dat kinderen groot groeien aan de borst.
Er ontstaan mooie gesprekken. Over de baby’s, over werk, maar ook over hele andere zaken.
Er ontstaan vriendschappen waar ik veel waarde aan hecht, maar wat mij het meeste blij? Dat ik weet dat ik iemand help. Een moeder, een vader, een baby… Een leven lang zullen ze een beetje profijt hebben van de gezondheidsvoordelen van mijn gekolfde mamamelk.
Normvoeding voor iedere baby is aan de borst bij mama, maar op de tweede plaats komt gekolfde mamamelk van de eigen moeder en als die er ook niet is, dan de mamamelk van een andere moeder; aan de borst of gekolfd. En daar kan en wil ik graag bij helpen. Als vrijwillige kolfmoeder neem ik deze mooie part-time baan graag aan. Zal ik dit blijk van doorzettingsvermogen ooit een plaats op mijn CV en LinkedIn durven geven?
Vera