Door intensieve hormonale behandeling kregen we twee dochters, die nu negen en zeven jaar zijn. Daarna kreeg ik een miskraam.
Volgens de dokter mochten we nooit meer hopen op een derde kindje. Vijf jaar later wilde ik toch nog eens proberen, en zonder pillen of spuiten. Maar weer niks… Ik maak een afspraak om terug een spiraal te steken maar de dag voor de afspraak word ik onzeker en bel af. Drie weken later blijk ik toch wel zwanger zeker. Dat had niet veel gescheeld. En negen heel zware maanden, met veel medische moeilijkheden, later is er dan een wolk van een baby. Na een droom van een bevalling heb ik mijn diepste wens: een zoon erbij!
Maar de eerste nacht zie ik een vreemde ademhaling bij Arjan. En ja hoor, vocht op de longen. Direct in de couveuse. Mijn wereld stortte in. Bevallen en geen kindje om te tonen aan het bezoek. Letterlijk moederziel alleen! Doordat hij borstvoeding kreeg mocht hij eruit voor het voeden. Gelukkig. Bij het contact met mama, zelfs zonder de zuurstof, was de saturatie goed en na 24 uur mocht hij weer bij mama.
Vier dagen later mogen we naar huis. De twee zussen, die het nogal moeilijk hadden om mama iedere avond te verlaten, waren in de wolken. Maar nadat allen in de auto zat en wij klaar stonden om te vertrekken zegt de kinderarts dat zijn billirubinegehalte zo hoog is dat hij zeker nog twee dagen moet blijven. Weer in zak en as, mijn dochters tranen met tuiten huilend. Het waren lange dagen. Ook geen bezoek meer want iedereen dacht dat ik naar huis was. Maar uiteindelijk kwam toch dat mooie moment: naar huis bij mijn gezin. Zalig!
Margot