Zelf ben ik vroedvrouw en lactatiekundige. Nog voor ik werkelijk aan kinderen begon, had ik voor mezelf in gedachten hoe ik wou bevallen en hoe mijn kraamperiode zou verlopen. Ik wou, als het enigsinds mogelijk was, thuis bevallen, heel intiem met mijn man en een vroedvrouw die ik vertrouwde. Ik geloof dat dit echt de zachtste manier is om een kind op de wereld te zetten. Daarna veel huidcontact en veel borstvoeding.
Nog voor ik werkelijk zwanger werd kwam ik te weten, dat ik al heel wat van deze droom moest opbergen. Omwille van fysische problemen mag ik niet natuurlijk bevallen. Ik schaafde mijn beeld bij. Ik zou de keizersnede laten doorgaan in het ziekenhuis waar ik gewerkt heb. Ik kende daar de mensen en de procedures en ik wist wat ik veranderd wou zien. Ik kon ervoor zorgen dat mijn wensen ingewilligd zouden worden.
Maar als vroedvrouw had ik ook moeten weten dat je het niet allemaal in handen hebt. Op twintig weken zwangerschap werd vastgesteld dat ons kindje een hartafwijking had. De dokters gaven een goede prognose, zeker als ik de zwangerschap zou uitdragen. De aandoening was goed te opereren en meestal kon de operatie ook enkele maanden wachten. Er was maar een hele kleine kans dat een operatie toch nodig zou zijn de eerste dagen.
Omwille van de kleine kans die er toch was, besloten mijn man en ik dat ik in een gespecialiseerde kliniek zou bevallen. Het was bovendien een babyvriendelijk ziekenhuis dus ik had er goede hoop in dat het toch nog een mooie ervaring zou worden.
Maar op 33 weken en 2 dagen zwangerschap kreeg ik bloedverlies en weeën. Dankzij weeënremmers konden we de zwangerschap nog enkele dagen rekken, maar exact op 34 weken was er geen houden meer aan. Mijn kleinde meid wou uit die buik, achter de placenta waren zich stolsels aan het vormen.
Deze tekst mag maar duizend woorden tellen, daar kom ik niet mee toe om te beschrijven wat er dan allemaal door je heen gaat. Het was vreselijk. Ze werd meteen weggedragen, werd geïntubeerd, kreeg infusen. Van een zachte geboorte was absoluut geen sprake. Ik kon een glimp van haar opvangen vooraleer ze naar de intensieve care werd gebracht en ik heb verschillende uren moeten wachten voor ik haar terug kon zien. Ik had alleen nog de borstvoeding en ik zou zorgen dat die ging lukken, ik had gelukkig de kennis!
De verpleging vertelde mij echter dat ik daar echt niet teveel hoop rond moest koesteren. Ze had een hartafwijking en was te vroeg geboren. Borstvoeding zou veel te moeilijk zijn voor mijn kind. Ik wist gelukkig wel beter. Als de borstvoeding goed op gang is, is het zelfs minder vermoeiend voor een baby om aan de borst te gaan en de parameters zouden beter blijven. Ik begon heel strict te kolven, in het begin lijkt je borstvoeding goud te zijn, geen enkele druppel mocht verloren gaan. Ik moest vaak sterk in mijn schoenen staan. Zo zag ik ondanks de moeite die ik deed, dat mijn kleine meid toch ook kunstvoeding bijkreeg. Ik vroeg hoe dat kwam, ik wist vrij zeker dat ik voldoende kolfde. Het bleek dat ze daar de moedermelk pasteuriseerden, een heel procedé dat over 24 uur liep. Had men te weinig melk uitgehaald moest de rest aangevuld worden met kunstvoeding. Ik kon er niets aan veranderen dat de melk gepasteuriseerd werd, hoewel ik dat heel graag anders had gezien, maar ik kon er wel voor zorgen dat ze vanaf dan wel voldoende melk uithaalden! Het heeft een week geduurd vooraleer ik met mijn dochter mocht kangoeroeën. De dagen ervoor mocht ik ze af en toe heel eventjes pakken, maar ik mocht geen huidcontact maken. Ik ontblootte mijn borst dan zodat mijn meisje dan toch tenminste met haar wang op die borst kon liggen en mijn geur kon snuiven. Trouwens sinds ik dat gedaan had begon mijn melk echt te stromen, het kolven ging ineens veel gemakkelijker. Al gauw bleek dat ons meisje ook te lage saturaties had omwille van haar hartafwijking. Iedere inspanning putte haar uit. Een operatie was toch nodig, maar dat kon niet meteen omdat haar gewicht nog te licht was. Drie weken had ze zuurstof nodig en kreeg ze uitsluitend sondevoeding, dan mocht ze geopereerd worden. Het was ongelooflijk. Daarna hadden wij een ander kind.
De avond na de ingreep dronk ze van een flesje, dus ik vroeg of ik mocht beginnen aanleggen. Dat ging meteen super en alle onderzoeken gaven ons gelijk. De parameters waren tijdens de borstvoeding op z’n best. Drie dagen later mocht onze meid mee naar huis met uitsluitend borstvoeding. Nu is ze acht maanden en krijgt ze nog steeds borstvoeding. Ze is eraan verslaafd, zo erg zelfs dat het een hele opgave is om haar groenten en fruit te laten eten op eender welke manier. En flesjes daar moet ze ook helemaal niets van weten. En ik ben trots en geniet!
Ik kan nog heel veel verhalen vertellen over de borstvoeding en de strijd die ik ervoor heb moeten leveren, we kwamen nog vaak met onze dochter in het ziekenhuis. Dat moet dan een plaats zijn waar je geholpen wordt en gesteund wordt. Ik heb dat jammer genoeg niet vaak ervaren. Maar dat heeft de pret niet bedorven, zo kreeg onze meid een open hartoperatie als ze vier maanden was. Koppig als ze is, moest ik mijn strijd niet alleen strijden, zij deed even hard mee. Toen ze na de operatie terug mocht eten, moest dat van de fles. De reden? Zo konden ze zien wat ze binnenhad. Absurd natuurlijk, er zijn toch alternatieven. Ons meisje weigerde de fles en brulde moord en brand. We werden snel herenigd.
De boodschap die ik nog wil meegeven. Je hebt veel niet in handen, maar neem in handen wat je kan. Geloof ook in jezelf en kom op voor waar je in gelooft. Kennis is daarbij een goede hulp net als een fijne man die achter je staat!
Succes.
-
\t
- Freya