Dinsdag 6 juli was het dan weer zover, die grote dag, mijn kleine meisje is twee geworden! We hebben een leuke verjaardag gehad waarbij m’n dochter veel mooie cadeau’s heeft gehad, en dat ze een echt peutermeisje is geworden waar we zo van kunnen genieten!
Voor mij als moeder natuurlijk ook een bijzondere dag, de herinneringen die komen boven drijven van de bevalling, maar ook dat ik die WHO-norm heb behaald. Dat was niet echt meer een streven voor me, want het zag er toch al naar uit dat we voorlopig nog niet klaar zijn met de borstvoeding, maar toch vind ik het wel een beetje bijzonder voor mezelf.
Ik had dan ook een taartje gebakken om dat te vieren, even een klein schouderklopje.
Borstvoeding geven is niet een vanzelfsprekend iets in onze maatschappij. We weten allemaal wel hoe belangrijk het is, maar hoe het moet dat krijgen we dan vaak niet goed mee. Ook ik had het idee het is de natuur dus dat kan je of dat kan je niet. Maar er komt zoveel meer bij te kijken.
De aanlegproblemen; ik had ze ook met nog grotere kloven. En dan de hele omschakeling in het denken; er is een hoop veranderd voor me in het denken over de omgang met baby’s en kleine kinderen, de opvoeding.
Het voelt erg tweeledig, want voor mij, voor m’n dochter en voor mijn vriend is het zo gewoon dat ik nu nog borstvoeding geef. Daar waar het tot een jaar nog een nobel streven was die inzet vergde om het ook gaande te houden, daar is het nu zo normaal geworden, het hoort erbij, het is er gewoon, we weten niet anders en het is bovenal veel makkelijker geworden. En het is vanzelfsprekend voor ons de afbouw ook gewoon natuurlijk te laten verlopen.
Maar tegelijkertijd voelt het ook zo vreemd, niet voor mezelf, niet voor ons; maar ik ben me er van bewust dat het niet voor iedereen bekend is of normaal is dat er twee jaar of langer gevoed kan worden. Dat er zelfs mensen aanstoot aan kunnen nemen. Die bewustwording krijg ik wel steeds meer nu m’n dochter steeds groter wordt. Ik merk dat ik er minder open over wordt over het feit dat ik nog voed, en dat ik voorzichtiger ben met openbaar voeden.
Zelf vind ik dat wel erg jammer, want het is zo mooi, het is zo normaal en ik wil er ook een bijdrage aan blijven leveren om het weer normaal te maken en houden.
Wie had dat gedacht, ikzelf die groot is geworden op de kunstvoeding, nauwelijks met borstvoeding in aanraking gekomen in mijn leven. En nu, gewoon zo normaal aan de borstvoeding.
Mede dankzij deze site maar ook een groot tal dames via fora die me geïnspireerd hebben, heb ik een hoop geleerd over borstvoeding en ouderschap! Mijn dank daarvoor!
De foto’s zijn van de eerste keer aanleggen kort na de bevalling, voeden op de eerste verjaardag, voeden op de tweede verjaardag en dan natuurlijk de taart!
Vriendelijke groeten, Judith & Amber Mae