Inmiddels vier jaar geleden werd onze dochter Eva geboren. Tijdens mijn zwangerschap zei ik steeds: ik zie wel of ik borstvoeding ga geven of niet en zo ja, hoe lang ik ga voeden. Ik zie wel of het lukt. Ik heb geen borstvoeding gehad, mijn broers ook niet. Mijn moeder vertelde vaak over ingevallen tepels, geklungel met tepelhoedjes.
Daardoor werd ik niet nerveus, wilde het misschien juist graag proberen, maar was er ook niet te gespannen door.
Op het allerlaatst van die zwangerschap heb ik tweemaal een voorlichtingsavond bijgewoond, veel informatie op internet en in tijdschriften gelezen en informatie doorgenomen… Kortom, goed voorbereid vóór de bevalling, maar het allerbelangrijkste: ook een goede begeleiding in het ziekenhuis en thuis tijdens de kraamweek gehad. Eva hapte meteen goed aan en ik hoefde niet bij te voeden.
Op het werk kreeg ik steun van de werkgever en collega’s om te kolven, zelfs na de negen maanden die je officieel mag gebruiken om te kolven.
Vaak kreeg ik van familie, collega’s, vrienden of vreemden te horen: ‘Voed je nog steeds zelf?’, ‘Hoelang wil je nog blijven voeden?’,
‘Zou je dat nog wel doen?’ en ‘Je moet ook aan jezelf denken!’
Dan dacht ik: wat een domme vragen, kreeg het gevoel niet begrepen te worden, maar trok me er verder niets van aan en heb volgehouden.
Uiteindelijk heb ik tot een jaar en ongeveer vijf of zes maanden gekolfd. Toen kwam er niet veel melk meer en dronk Eva zeer weinig tot niet van de gekolfde melk bij de oppas. Heel lang is het gelukt om wanneer het ook maar enigszins mogelijk was, haar gewoon bij mij te laten drinken naast de vaste voeding die ze inmiddels kreeg. Bij de oppas kreeg ze inmiddels wat rooibosthee of yoghurt in plaats van borstvoeding.
Toen Eva twee jaar en zeven maanden was, raakte ik opnieuw zwanger. Ik heb vaak gehoopt te kunnen tandemvoeden, had er ook informatie over opgezocht en gevraagd, maar na drie jaar en éen maand stopte Eva met drinken. Op het laatst dronk Eva alleen nog vóór het middagdutje en het slapen gaan in de avond. Viel dan ook vaak aan de borst in slaap. Tweeënhalve maand lang heb ik geen borstvoeding gegeven. Terwijl ik zwanger was, hoopte ik dat het geven van borstvoeding weer net zo soepel zou verlopen als de eerste keer.
Een maand te vroeg kondigde zoon Thom zich aan. Ook hij dronk meteen goed, maar moest wel twee dagen bijgevoed worden. Ik stond er vriendelijk doch dringend op dat het met moedermelk gebeurde. Die wens werd gerespecteerd en ook nu werd ik – in hetzelfde ziekenhuis als de eerste keer – goed begeleid. Het feit dat ik bij Eva ‘zolang’ borstvoeding had gegeven, droeg volgens het verplegend personeel wel bij aan zo’n snelle en grote melkproductie bij het (bij)voeden.
Ook nu had ik wel weer goede begeleiding van een heel jonge kraamhulp, maar zij had al veel ervaring, dus hoefde niet veel meer bij te leren. Toch nog wat opgestoken overigens. Inmiddels is Thom 10,5 maand en de borstvoeding loopt nog steeds goed. Ik merk duidelijk verschillen in de drinkpatronen van Eva en Thom.
Dat is erg leuk om te zien. Eén overeenkomst is in elk geval dat beide kinderen op den duur iets in de hand moe(s)ten hebben tijdens het drinken. Vaak het koordje van de fopspeen. Ook nu zie ik wel hoelang en hoe vaak ik blijf voeden. Wel heb ik besloten niet zo lang te blijven kolven als de vorige keer. Thom drinkt nog minder gekolfde melk dan Eva. Als ik weer zolang blijf kolven, zit ik straks met een enorme voorraad melk in de vriezer die maar niet opraakt. Bij Eva heb ik op den duur de moedermelk door de pap gedaan.
Steeds maar een beetje, omdat de moedermelk niet bindt met de pap. Dat is één van de weinige nadelen van de moedermelk.
Andere langvoedsters wens ik veel succes, ook sterkte. Trek je niets aan van wat anderen vinden dat je lang voedt. Het is echt beter voor je kind en zolang je je er zelf goed bij voelt? Gewoon doorgaan!
- Reageren? Dat kan op de Facebookpagina van Kenniscentrum Borstvoeding
- Bereid je voor op borstvoeding en lees hier alles over borstvoeding.