Het is een soort verslaving. Of zou dat door de oxytocine komen? Ik schrijf dit terwijl ik weet dat binnen nu en een paar dagen (hopelijk weken) ons borstvoedingsavontuur stopt. Het is niet altijd makkelijk of leuk geweest.
Een paar keer borstontsteking, verstopte melkkanaaltjes, doorkomende tandjes die even flink in mijn tepels werden gezet, de irritatie wanneer mijn zoontje niet serieus dronk en steeds hapte en los liet en weer opnieuw. Of dat wrijvende handje op mijn arm of buik wat lief bedoeld is maar ook zo irritant wanneer je even geen zin hebt maar je toch voedt omdat je het beste wilt voor je baby.
Toen ik zwanger was had ik me tot in de puntjes voorbereid op het geven van borstvoeding. Ik ging naar een borstvoedingsinformatie avond. Waar ik er na 2,5 uur achter kwam dat er nog een avond zou volgen (echt waar? nog een keer 2,5 uur?). En nog was ik na die twee avonden nog lang niet van alles op te hoogte, zou ik later achter komen.
Kort na de bevalling wilde ik vol goede moed mijn lieve baby aanleggen, ik had inmiddels zoveel gelezen dat moest toch gaan lukken. Adviezen van de verpleging in het ziekenhuis brachten mij meteen al in verwarring maar gelukkig had ik een geweldige kraamhulp die mij de juiste tips gaf en mij op weg hielp met goed aanleggen en kolven (ook weer zo’n apart verhaal).
En mijn zus, die inmiddels ook een borstvoedingdeskundige was geworden kon ik ook alles vragen. O ja en borstvoedingsgroepjes op Facebook en deze site zijn vaak mijn rots in de branding geweest.
Het was toch nog best moeilijk merkte ik in de eerste weken. En eigenlijk pas na een jaar besefte ik dat ik ondanks het voorbereiden en de opgedane ervaringen nog lang niet alles wist. Ja al doende leert men, dat klopt wel. Achteraf bedenk ik mij dat ik een volgende keer het toch nog anders zou doen.
Ik zou mijn baby bijvoorbeeld niet zo snel bijvoeding geven. Ik zou meer en beter opletten of mijn borsten goed leeg zijn en mijn baby echt effectief drinkt en niet in slaap valt. Ik zou sneller herkennen wanneer er een borstontsteking op de loer ligt en ellende kunnen voorkomen. Ik zou mijn baby nog meer aanleggen en minder vasthouden aan een ritme wat zo ideaal lijkt.
Maar wat ik niet anders zou doen is aanleggen op welke plek dan ook. Ik zou weer net zo lang doorgaan totdat mijn baby besluit niet meer te willen. En dat is nu bij mijn zoontje na bijna drie jaar het geval. Ik bied het niet bewust aan maar als hij erom vraagt, weiger ik niet ook al komt er maar 1 druppel uit.
Wat begon als het beste willen voor mijn kindje ging over ineen soort verslaving. Ondanks de momenten dat het soms niet leuk was, keek ik toch elke keer weer uit naar het volgende moment dat ik kon gaan voeden.
Het werd een soort wedstrijd samen met mijn zoontje om de wereld te laten zien hoe fijn het kan zijn, hoe goed het voor je kindje is, hoe makkelijk het kan zijn en hoe lang je het kunt volhouden puur omdat je kleintje ervan geniet.
Ik heb me vaak verbaasd over de reacties die we kregen:
‘Geef je nog borstvoeding? Goh wat knap!’ Waarom knap?, Het zou de normaalste zaak van de wereld moeten zijn. De WHO norm is twee jaar maar het schijnt heel normaal gevonden te worden dat men afbouwt voor je weer begint met werken. Of dat je overstapt op kunstvoeding omdat het heel even tegen zit, of omdat het makkelijker is. Natuurlijk zijn er situaties waarin borstvoeding soms echt niet lukt en ik weet als geen ander dat wanneer je als moeder ongelukkig bent dit zijn weerslag heeft op je borstvoeding en op je kindje. En van kunstvoeding gaan kinderen echt niet dood. Maar ik vind over het algemeen dat mensen het snel opgeven of niet eens de moeite doen om het te proberen terwijl we allemaal weten dat borstvoeding het beste is wat je je kindje kunt geven.
‘Hij heeft het toch niet meer nodig? Dan kun je toch stoppen?’ Wie ben ik om te bepalen of mijn baby het nog nodig heeft? Tuurlijk is er een moment dat borstvoeding niet meer de hoofdvoeding is. Maar borstvoeding is meer dan alleen voeding. Het is troost, het is binding, het is antistoffen bij ziekte, maar vooral is het lekker. Mijn zoontje geeft nu zelf aan wanneer hij iets wil. Of dit nu een koekje uit de koektrommel is of een slokje mama-drinken. Wij als volwassenen bepalen ook zelf wat we willen en wanneer. Kinderen kunnen dit ook aangeven (met of zonder woorden) en het zou egoïstisch zijn als wij ouders iets ontzeggen wat zij op dat moment nodig hebben (afgezien van een hele pot snoep of koek natuurlijk want grenzen stellen op basis van gezondheid mag best, maar dingen toezeggen op basis van gezondheid is ook belangrijk).
‘Je maakt het jezelf wel lastig hoor, hij is zo afhankelijk van jou’.
Ja… Het zijn kinderen! Die zijn nou eenmaal afhankelijk van mama of papa. En niet alleen als baby maar ook als ze achttien zijn. Dat weet je als je aan kinderen begint en ik vind dat je ook die verantwoordelijkheid moet nemen. Ook al betekent het dat je soms iets moet doen wat je niet leuk vind. Borstvoeding is niet altijd leuk maar als ik het had geweigerd op het moment dat ik er even geen zin in had dan was ik toch egoïstisch? Mijn kind heeft iets nodig dus dan heb je als ouder de plicht om hier iets mee te doen. Als je kind pijn heeft bel je ook met een dokter of geef je een zetpil ook al komt het je niet uit of doet het je kind even pijn.
En kolven dan. Ook dat is borstvoeding geven maar dan anders. Ik heb me vaak een melkkoe gevoeld maar ik vond ook vaak de uitdaging in hoeveel ik kon kolven. Of waar ik kon kolven. Voor mijn werk ga ik geregeld naar een congres of symposium of andere scholing en ik ben al op veel leuke kolfplekjes geweest (kleedkamers van theaters waar ik met een goederenlift en een doolhof aan trappetjes en gangetje naar toe werd geleid). Of een kantoorruimte waar ik, als ik had gewild, in allerlei mappen had kunnen neuzen. Als borstvoeding-mama krijg je veel gekke blikken van mensen die het maar vreemd vinden maar ook liefdevolle blikken en een bult vertrouwen dat je op een privé plek mag kolven.
Die liefdevolle blikken en dat vertrouwen maakt het makkelijker om er mee door gaat. Maar dat kleine mensje wat je zelf gemaakt hebt, wat na elke voeding zo tevreden is, maakt dat je alles in de wereld voor hem of haar over hebt!
En dat werkt als een verslaving voor mij. Mijn zoontje is bijna drie en ik denk dat hij een paar dagen geleden voor het laatst heeft gedronken bij mij. Nou ja, gedronken, het was meer sabbelen. Maar ik mis het nu al. Hopelijk kan ik over niet al te lange tijd mijn verslaving weer oppakken.
Simone