De bevalling van onze zoon Mart verliep alles behalve vlekkeloos. Het voeden ging in tegenstelling tot de bevalling vanaf de tweede dag werkelijk perfect! Voor mijn bevalling had ik een borstvoedingscursus gevolgd en een aantal boeken aangeschaft en gelezen. Desalniettemin was de werkelijkheid, onder de hormonen en met een monster van een bevalling vers in het geheugen, toch anders. Het voeden gaf mij een ontzettende boost als kersverse moeder, maar ik was ondanks mijn voorbereidingen lang niet op de hoogte van wat mijn zoon echt nodig had. Dit bleek in zijn geval ongelimiteerd aan de borst kunnen en mogen en veel gedragen willen worden.
Zodra ik onze zoon bij de borst vandaan haalde, werd hij onrustig en begon hij onbedaarlijk te huilen. Wegleggen was geen optie, op geen enkel moment van de dag. De eerste week en de nachten gingen aanvankelijk prima, maar naarmate de weken verstreken werd onze zoon zowel overdag als in de nacht erg onrustig.
Dit maakte mij als voedende moeder en ons als ouders flink onzeker. Desalniettemin merkte ik al vrij snel dat het juist die borst was wat hem zo tot rust bracht en mijn moederlijf waar hij, het liefst iedere minuut van de dag, aan of op lag.
Hoe logisch dit ook klinkt, ik was er niet op deze manier mee bekend. Ik kende voornamelijk met de fles gevoede baby’s en in mijn omgeving kende ik weinig tot geen borstvoedende moeders. Mijn eigen moeder had mij niet de borst gegeven (los daarvan is en was ze mij enorm tot steun in mijn borstvoedingsavontuur) en aan de andere kant van de familie was men overenthousiast wat betreft kunstvoeding.
Niet de meest ideale omgeving wanneer je graag je verhaal wil delen met andere moeders die zelf hun kroost hebben gevoed en/of met onbeantwoorde vragen zit. Tevens was het onderwerp ‘huilen’ nogal een beladen onderwerp.
Onze zoon was in de eerste maanden alleen tevreden als ik hem droeg en van moedermelk voorzag. Wegleggen behoorde niet tot de opties. Mijn eigen gevoel zij boven alles dat dit de juiste manier was voor ons en voor hem, maar toch ben ik in de valkuil van ‘in het eigen bedje moet slapen’ gestapt.
Na een aantal weken alles te hebben geprobeerd zijn wij er, op advies van mijn moeder, mee gestopt. Veelvuldig aanleggen bracht rust, veel dragen bracht rust, samen slapen bracht rust en al het andere bracht onrust.
Onze zoon wist daarmee vanaf dag 1 heel goed duidelijk te maken wat hij nodig had en ik ben blij dat wij hier ondanks een aantal hobbels (die ik liever niet had willen nemen), volledig naar zijn gaan luisteren!
Nu dertien maanden verder en heel wat wijzer hebben we het ledikantje van onze zoon allang verkocht, hebben we van twee grote bedden een familiebed gemaakt en draag en voed ik hem nog altijd op zijn verzoek. Wat een openbaring ‘op zijn verzoek’.
Onze zoon wilde heel lang alleen maar de borst. Geen fles, geen speen, geen lepel, geen cup, helemaal niks van die gekkigheid. Zo wilde hij na zes maanden ook nog niet zoveel van vast voedsel weten en nu met dertien maanden gaat dit met sprongen vooruit en eet hij het brood onder onze vingers vandaan. Hij groeit goed en heeft energie voor tien! Hij regelt het zelf en wij gaan daar in mee.
Kortom het was een jaar van leren loslaten en heel dichtbij houden. En dat heeft hem en ons heel veel opgeleverd! Ik ben nog meer voorstander van borstvoeding geworden dan ik al was. Het troost, het voedt, het verbindt… en ik ben meer dan ooit blij met die borsten en dat moederlichaam van mij!
Margreet
- Reageren? Dat kan op de Facebookpagina van Kenniscentrum Borstvoeding
- Heb jij ook een belangrijk verhaal? Kijk hier en schrijf ons jouw verhaal!
- Bereid je voor op borstvoeding en lees hier alles over borstvoeding.