Mijn naam is Jess en ik ben borstvoedingsmama. Gek hè, dat ik mezelf op deze manier voorstel. Toch voelt het vaak dat ik wat uit te leggen heb omdat mijn zoontje van vijftien maanden nog naar volle tevredenheid aan de borst hangt. Verantwoording hierover afleggen weiger ik. Ik bedoel, ik vind het niet meer dan normaal dat mijn kleine ventje troost en comfort zoekt bij mij. Toch baal ik er met vlagen van dat mensen hun mening zo klaar hebben over ‘langervoeden’. Het is immers zo bijzonder en prettig. Het is niet raar of apart en zeker niet vies.
Mijn zoontje kwam na een zware zwangerschap met maanden platte bedrust ter wereld met heel veel trammelant. Een mislukte versiepoging, zwangerschapsvergiftiging, HELLP-syndroom, eclamspie, een spoedkeizersnede zijn een greep uit alle dingen die niet volgens plan gingen. Doodziek was ik en zoonlief een randprematuurtje. Niet direct de juiste omstandigheden voor een vlekkeloze start van de borstvoeding. En toch lukte het om mijn mini aan de borst te krijgen.
Vooruit, het koste heel wat doorzettingsvermogen en vooral heel veel bloed, zweet en tranen maar het resultaat mocht er zijn. Na een week snapten mijn borsten en mijn kersverse baby wat de bedoeling was.
Hoewel mijn lichaam niet leek gemaakt voor het dragen van een kind, bleek borstvoeding geven me meer dan prima af te gaan. Tot op de dag van van vandaag ben ik ervan overtuigd dat het voeden van mijn zoontje me heeft behoedt voor een postnatale depressie. Mijn hele zwangerschap en bevalling zijn zo ellendig en kritiek geweest dat ik mezelf voelde afglijden in een diep zwart gat. Tot ik het vertrouwen in mijn lichaam terug kreeg door die gigantische melkfabriek die in gang was gezet. Wat was ik trots dat ik na een moeilijke start zonder problemen kon voeden. Ik heb geen kloofje gehad en ik kolfde in een maand tijd bijna dertig liter met een handkolf vanwege een gigantische productie. Eindelijk voelde ik me weer volwaardig vrouw.
Hoe lekker mijn melk was, bleek wel toen zoonlief zich ontpopte tot een die-hard flesweigeraar. Hij bliefde enkel live borstvoeding. Bij tijd en wijlen lastig maar voor mijn eigenwaarde enorm goed. Natuurlijk hebben we ups & downs gekend maar de moraal van het verhaal is toch wel dat als zelfs ik borstvoeding kan geven, praktisch iedereen het moet kunnen. Het is het vechten absoluut waard!
Lees de blogs!
- Wereld Borstvoeding Week
- Geef je nog steeds borstvoeding?
- De flesweigeraar #1
- De flesweigeraar #2
- WHO-groeicurves
- Kleine Borstenman
- Lets talk about boobies
- Tien dingen die je misschien nog niet
Groetjes, Jess